Heb je dat ook wel eens? Dat je een besluit neemt dat goed voelt, terwijl de rationele argumenten ontbreken? De keuze om bij Zvv AZC in het bestuur te stappen, was er zo eentje.
Het is nu ruim acht jaar geleden dat ik werd gebeld voor een enquête over de vereniging. Als voetbalmoeder beantwoordde ik alle vragen totdat die ene laatste vraag kwam. Of ik ook iets wilde doen voor de club, of ik vrijwilligerswerk wilde doen. Even bleef het stil, want over die vraag had ik nog niet eerder nagedacht. Naïef misschien.
Ik vroeg nog of ik er meteen aan vast zat, maar dat bleek niet het geval. Mijn naam kwam op een lijst met de voorkeur voor een mogelijke plek. Ik antwoordde: ‘ik denk dat ik het best tot mijn recht kom in het bestuur’.
Het telefoontje van de toenmalige voorzitter kwam sneller dan verwacht. Of ik mee wilde lopen om te kijken of de functie van secretaris wat voor me was. Ik liep een paar maanden mee en de rest is geschiedenis.
Veel, heel veel mensen in mijn omgeving snapten mijn keuze niet. Van ‘Dat kost toch bakken met tijd, Ingrid!’ tot ‘Je hebt geen idee waar je aan begint.’ Beiden zijn waar gebleken, zeker in de beginjaren. Toch voelde ik dat het klopte.
Achteraf kan ik terug redeneren waar het ‘m in zit. Ik kom uit een grote familie (van moederskant) en uit een dorp. Gemeenschapszin en gezelligheid is me met de paplepel ingegoten. En laat dat nou net zijn waar AZC voor staat.
Ik begon als voetbalmoeder die op papier wist hoe je moest besturen, maar ik had nul ervaring uit de praktijk. Na me een jaar ondergedompeld te hebben in de club (het 100-jarig jubileum was daarvoor een uitstekende aanleiding), ben ik gaandeweg het geleerde in de praktijk gaan brengen. Daarin ben ik altijd gesteund door mijn medebestuurders. Het is fijn als je ideeën landen in vruchtbare grond.
Uiteindelijk is dat niet de grootste winst van acht jaar besturen. Toen ik kwam was ik een buitenstaander, ook in Zutphen. Als ik straks als bestuurder vertrek, maak ik nog altijd deel uit van een gemeenschap. Ik blijf AZC’er en dat gaat nooit meer weg.
Moraal van het verhaal? Vertrouw op je intuïtie; jij kent jezelf het beste. En wil je ook saamhorigheid en gemeenschapszin ervaren? Dan kan ik je het verenigingsleven zeker aanbevelen!